wywietrzaki okienne

Efektywnym wykorzystaniem siły wiatru w wywietrznikach, firma UNIWERSAL zajęła się badając typoszereg swoich produktów, posiłkując się (z braku występowania polskiego odpowiednika) francuską normą P50-413 pt. Przewody wentylacji naturalnej i przewody dymowe.

W zależności od prędkości i kąta natarcia wiatru, wywietrznik wytwarza większe lub mniejsze podciśnienie. To podciśnienie warunkuje ilość przepływającego powietrza przez wywietrznik, a tym samym ilość odciąganego powietrza z instalacji (pomieszczenia). Na ilość odprowadzanego powietrza przez wywietrznik ma wpływ również jego własny opór, przedstawiany za pomocą współczynnika “ξ”.
W zależności od prędkości czynnika odciąganego w kanale, podciśnienie dyspozycyjne wywietrznika, pozwalające efektywnie wykorzystać siłę wiatru, zmienia się. Im wyższa prędkość czynnika, tym podciśnienie dyspozycyjne mniejsze, a tym samym siła wywietrznika mniejsza. Widać to dokładniej na przykładowym wykresie C_w = f (c_k).
Istnieją zatem trzy podstawowe parametry charakteryzujące wywietrznik:
• wielkość podciśnienia w zależności od prędkości wiatru;
• wielkość współczynnika oporu;
• wielkość podciśnienia w zależności od prędkości czynnika w kanale i prędkości wiatru

Sposób obliczenia podciśnienia wywietrznika

Dane wejściowe:
• prędkość wiatru,
• prędkość w kanale kominowym,
• średnica kanału.

Obliczenia:
Do średnicy kanału należy wybrać typ wywietrznika. Następnie dla założonej prędkości wiatru i prędkości w kanale należy wykonać następujące obliczenia.
Z wykresu C_w = f(c_k) dla założonej prędkości C_k należy odczytać wartość C_w. Podciśnienie wytwarzane przez wywietrznik wylicza się następująco:

P_wst = C_w x r x w²/2

gdzie:
w – prędkość wiatru
r – gęstość powietrza
c_k - prędkość w kanale

Jeżeli wyliczone podciśnienie jest niewystarczające do pokonania oporów instalacji to należy przyjąć inny typ wywietrznika lub zmienić wymiary instalacji i ponownie wykonać obliczenia. Współczynnik strat wywietrznika “xw” podano dla poszczególnych wywietrzników na wykresach.
Wykres Cb = f (kąta padania wiatru) informuje w jakim zakresie zmienia się podciśnienie wywietrznika od kierunku wiatru. Wartości ujemne kątów na wykresie odnoszą się do ustawienia wywietrznika pod wiatr, a dodatnie kąty odnoszą się do ustawienia wywietrznika z wiatrem. Wartość tego podciśnienia oblicza się następująco:

P_bst = C_b x r x w²/2

gdzie:
wartość C_b odczytuje się z wykresów dla przyjętego kąta padania wiatru na wywietrznik.

---

---

---

miedz w instalacji klimatyzacji

Miedź charakteryzuje się gęstością 8,94 g/cm³, temperaturą topnienia 1082^oC, jest bardzo dobrym przewodnikiem elektrycznym i cieplnym. Współczynnik przewodzenia ciepła w temperaturze otoczenia 391 W/mK, ciepło właściwe 385 J/kgK. Ponadto miedź ma wysoką odporność na korozję, jest odporna na gorącą wodę, roztwory zasadowe i kwas solny. Słabo odporna na wodę morską, wiele kwasów, zasad i soli, rozpuszcza się w kwasie azotowym i siarkowym. Należy jednak zaznaczyć, że w temperaturze powyżej 399^oC w atmosferze gazów redukujących, szczególnie wodoru, następuje redukcja CuO₂ do miedzi i pary wodnej. Następuje niszczenie struktury metalu, zwane “kruchością wodorową”. W chłodnictwie ma to znaczenie przy łączeniu armatury miedzianej przez lutowanie lub spawanie. Powstają mikropęknięcia, które mogą być przyczyną nieszczelności w instalacji klimatyzacji oraz wzrasta kruchość materiału.
Miedź występuje w postaci wielu typów lub odmian handlowych, czysta zawiera szereg różnych zanieczyszczeń w ilości od 0,01 do 1% (np. As, Bi, Fe, Ni, Pb, Sn, itd.) w zależności od sposobu jej wytwarzania lub oczyszczania. Ponad 85% miedzi otrzymywane jest poprzez elektrolityczną rafinację. Inne typy miedzi można otrzymać przez przetopienie (np. beztlenową, tlenową i odtlenioną).

Najszerzej wykorzystuje się miedź, która zawiera około 0,04% tlenu. Miedź ta jest szeroko wykorzystywana w przemyśle elektrycznym i elektrotechnicznym. Niski opór elektryczny 0,01675 mW/m w temperaturze 20^oC sprawia, że jest to metal najlepiej przewodzący prąd elektryczny po srebrze.
Miedź fosforyzowana jest drugim typem miedzi szeroko stosowanym w urządzeniach pracujących w wysokich i niskich temperaturach. Wyrabia się z niej rury do wody użytkowej i do chłodnictwa. Miedź beztlenowa stosowana jest w przemyśle elektrycznym i elektronicznym (np. elementy lamp elektronowych).
Ogólnie można stwierdzić, że miedź i jej stopy charakteryzują się następującymi właściwościami:
- umiarkowaną wytrzymałością i twardością,
- bardzo dobrą odpornością na korozję,
- łatwością obróbki,
- wysokim przewodnictwem cieplnym i elektrycznym,
- brakiem właściwości magnetycznych,
- wysokim właściwości w niskich temperaturach,
- stosunkowo łatwym łączeniem przez lutowanie, spawanie,
- przeciętnym kosztem materiału.

Miedź i jej stopy należą do pierwszych materiałów stosowanych w technice chłodniczej klimatyzacji i kriogenice. Miedź nie ma progu kruchości i może być stosowana w temperaturach bliskich zeru bezwzględnemu . Szerokie zastosowanie znalazły mosiądze i brązy zarówno w postaci przerobionej plastycznie, jak i w odlewach. Części mosiężne mogą pracować w zakresie temperatur 520÷20 K. Z brązów wykonuje się tuleje, zawory i inne części pracujące w zakresie temperatur 520÷77 K. Na uwagę zasługuje brąz berylowy charakteryzujący się wysoką wytrzymałością i sprężystością. Wykonane z niego sprężyny pracują w temperaturach do 4 K .
Rury miedziane okrągłe do chłodnictwa i klimatyzacji powinny być wykonane bez szwu z materiału o składzie chemicznym: minimum 99,90% Cu + Ag oraz fosforu w zakresie 0,015% =< P =< 0,040% [PN-EN 12735:2002]. Produkowane są w zakresie nominalnych średnic zewnętrznych od 3 do 108 mm i są dostępne w kręgach, zwykle o długości 25 lub 50 m lub w odcinkach prostych, zwykle o długości 3, 5, 6 m. Stan materiału rur przedstawiono w tabeli 2.
Rury do gazów medycznych lub próżni [PN-EN 13348:2002] produkowane są w zakresie nominalnych średnic zewnętrznych od 8 do 54 mm. Rury okrągłe bez szwu do wody i gazu w instalacjach sanitarnych i grzewczych [PN-EN 1057:1999] produkowane są w zakresie nominalnych średnic zewnętrznych od 6 do 267 mm. Te dwie grupy rur wykonane są z tego samego materiału co rury do chłodnictwa, gatunek miedzi Cu-DPH lub CW024A. Stan materiału określony jest jak dla rur do chłodnictwa i klimatyzacji .
W powyższych normach dotyczących rur miedzianych bardzo szczegółowo podano: wymagania jakościowe (skład chemiczny, właściwości mechaniczne, jakość powierzchni, itp.), wymiary, grubości ścianek i dopuszczalne odchyłki, metody badań w czasie produkcji zapewniające jakość rur, sposób znakowania i pakowania, dokumenty wymagane przy dostawie. Istotna różnica dla rur miedzianych bez szwu polega na rodzaju zastosowania, które można pogrupować na rury do:
- chłodnictwa i klimatyzacji,
- gazów medycznych i próżni,
- instalacji sanitarnych i grzewczych (ciepłej i zimnej wody, gazowe i ciekłego paliwa, ogrzewania i kanalizacyjne).
Ponadto typoszergi poszczególnych grup rur różnią się zakresami średnic i grubościami ścianek. Rury do chłodnictwa i klimatyzacji są również w sposób szczególny przygotowane do montażu poprzez odwodnienie, oczyszczenie i zabezpieczenie (zakorkowanie) na końcach. Następnie rury do chłodnictwa powinno się połączyć nierozłącznie [PN-EN 387-2:].
Do wykonywania połączeń nierozłącznych powinno się stosować lutowanie twarde lub spawanie. Do złączek rurowych, do łączenia rur i do łączenia armatury nie powinno się stosować lutowania miękkiego. Podczas operacji spawania lub lutowania powinno się unikać zanieczyszczeń instalacji przez tworzenie się tlenków. W tym celu można spawać w atmosferze gazu obojętnego lub usuwając powstały osad tlenków. Należy dokładnie zbadać zgodność wszystkich materiałów wykorzystywanych w operacji lutowania, czy spawania (np. lutu, topnika) z czynnikiem chłodniczym.
Pamiętajmy, że do określonych rodzajów instalacji należy stosować wyłącznie odpowiedni rodzaj rur miedzianych, właściwie ocechowanych i posiadających certyfikat lub deklaracje zgodności z właściwą normą europejską.
Producenci urządzeń chłodniczych mogą uchylić gwarancję na ich produkty, gdy będą one pracowały w instalacjach wykonanych z rur innych niż rury chłodnicze (oznaczone normą chłodniczą). Koszt instalacji rurowej w porównaniu z kosztami urządzeń głównych jest niewielki, a skutkiem stosowania nieznacznie tańszych rur instalacyjnych może być utrata gwarancji na urządzenia lub konieczność wymiany instalacji rurowej, co może narazić inwestora lub instalatora klimatyzacji na duże straty, nie tylko finansowe.

sufity chłodzące-podstawy

Równania transportu energii i masy, zarówno dla przegród budowlanych, jak i powietrza w pomieszczeniach, znane są od dawna. Problem modeli matematycznych, opisujących zjawiska wymiany ciepła i masy w pomieszczeniach, polega między innymi na: precyzyjnym określeniu warunków brzegowych, konieczności uwzględnienia stosunkowo dużej ilości elementów “zaburzających” oraz czasochłonności procedur obliczeniowych, nawet przy obecnej klasie komputerów. Modelom matematycznym stawiane są dwa główne wymagania: powinny uwzględniać wszystkie istotne czynniki wpływające na zachowanie obiektu, czyli powinny być jak najdokładniej zgodne z obiektem (adekwatność) oraz powinny charakteryzować się w miarę możliwości jak najprostszą budową (prostota). Upraszczanie modeli matematycznych niesie jednak z sobą ryzyko utraty wiarygodności modelu i może się przyczynić do powstania wniosków obarczonych dużym błędem. Konieczna w takich wypadkach jest weryfikacja modeli uproszczonych poprzez porównanie wyników, czy to z modelami dokładnymi, czy też z wynikami badań eksperymentalnych.
Klimatyzacja stropy chłodzące, ze względu na to, że wymiana ciepła i masy w pomieszczeniach z systemami sufitów chłodzących, odbywa się w wąskim zakresie występujących temperatur powietrza i powierzchni w pomieszczeniu oraz ze względu na działanie sufitu chłodzącego powodujące wyrównanie rozkładu temperatur powietrza w pomieszczeniu , postanowiono do symulacji zastosować prosty model wymiany ciepła, o liniowym charakterze przepływu ciepła w przegrodach budowlanych, aproksymujący temperaturę powietrza w pomieszczeniu parametrem skupionym zakładającym stałą temperaturę powietrza w całej kubaturze pomieszczenia. Ogólne założenia modelu oparto na jego ciągłości czasowej, dyskretyzując zarówno przestrzeń (przegrody budowlane), jak i czas. W modelu skupiono punktowo pojemności cieplne poszczególnych stref przegród budowlanych pomieszczenia. Założono nieustaloną wymianę ciepła w przegrodach pomieszczenia opisaną równaniami Fouriera. Sformułowano odrębne warunki brzegowe dla poszczególnych przegród występujących w pomieszczeniu. Zmiana temperatury powietrza w pomieszczeniu spowodowana jest wymuszeniem pochodzącym od konwekcyjnych części strumieni ciepła wewnętrznych źródeł ciepła, sufitu chłodzącego oraz przegród pomieszczenia, z uwzględnieniem właściwości cieplnych elementów tworzących obiekt i jego geometrii. Równaniem uzupełniającym do równań nieustalonego przewodzenia ciepła w przegrodach jest równanie bilansu energii dla powietrza w pomieszczeniu. Rozwiązanie modelu oparto o schemat jawny, dyskretyzując czas ilorazami różnicowymi przednimi.

Założenia i cechy fizyczne modelu
Do opisu matematycznego nieustalonej wymiany ciepła w rozpatrywanym układzie przyjęto model fizyczny obiektu przedstawiony na rysunku 1.

Rys. 1. Schemat wymiany ciepła w pomieszczeniu

Rys. 4. Jednostkowe zużycie energii chłodniczej w funkcji współczynnika wzmocnienia regulatora k_p

fluidyzacja

Proces fluidyzacji w urządzeniach chłodniczych ma głównie zastosowanie w zamrażalniczych tunelach fluidyzacyjnych do zamrażania sypkich produktów spożywczych. Możliwe jest także zastosowanie procesu fluidyzacji w wymiennikach ciepła stosowanych w układach chłodniczych: chłodnicach powietrza i skraplaczach powietrznych. W artykule przedstawiono analizę fluidalnego procesu zamrażania – omówiono zalety i wady metody oraz podano główne parametry procesu. Opisano także możliwości zastosowania złoża fluidalnego jako elementu intensyfikującego wymianę ciepła na powierzchni chłodniczych wymienników ciepła: chłodnice powietrza, skraplacze chłodzone powietrzem. Bardzo korzystnym zjawiskiem jest erozyjne oddziaływanie złoża fluidalnego na oszronioną powierzchnię chłodnic powietrza, które powoduje samooczyszczanie się powierzchni wymiennika. W tym przypadku możliwa jest ciągła praca układu chłodniczego przy bardzo korzystnych wskaźnikach energetycznych.

Proces fluidyzacji polega na zawieszeniu ziaren ciała stałego unoszonego w płynącym do góry strumieniu płynu. Złoże ziaren ciała stałego jest intensywnie mieszane, przechodzi w stan półzawieszony, czyli fluidalny i przyjmuje wiele właściwości cieczy. Taki stan zapewnia duże rozwinięcie powierzchni kontaktu między ziarnami i płynem, co znacznie ułatwia przebieg procesów cieplnych i dyfuzyjnych zachodzących między fazą stałą i ciekłą lub gazową.
Metoda fluidyzacji jest szczególnie przydatna, gdy dąży się do ujednorodnienia fazy stałej (np. podczas suszenia ciał sypkich) lub wyeliminowania lokalnych przegrzań i zapewnienia ciągłego transportu fazy stałej (np. podczas ciągłej absorpcji i krystalizacji).
W technologii spożywczej metoda fluidyzacji ma zastosowanie głównie w procesach chłodzenia i zamrażania oraz suszenia (fluidyzacyjne tunele zamrażalnicze, suszarki fluidyzacyjne, itp.).
Złoże fluidalne może być także stosowane w niektórych rozwiązaniach układów chłodniczych, w których występują chłodnice powietrza lub skraplacze powietrzne.
W czasie badań wymienników ciepła ze złożem fluidalnym stwierdzono erozyjne oddziaływanie cząstek złoża na powierzchnię wymieniającą ciepło (Geldart [1], Aihara [5, 6]). To niekorzystne w energetyce zjawisko może być wykorzystane w chłodnicach powietrza do usuwania szronu osadzającego się na powierzchni wymiennika ciepła.
W Katedrze Techniki Cieplnej i Chłodnictwa Politechniki Łódzkiej zostały zaprojektowane i zbudowane stanowiska badawcze umożliwiające badania zastosowania złóż w urządzeniach chłodniczych. Konstrukcja stanowisk pozwala na badania wymiany ciepła i obserwację możliwości usuwania szronu w różnych warunkach pracy wymiennika ciepła, a także procesu zamrażania.

Zamrażanie w złożu fluidalnym
W technologii obróbki żywności metoda fluidyzacji ma zastosowanie głównie w procesach schładzania, zamrażania oraz suszenia produktów sypkich (ziarnistych).
Schładzanie i zamrażanie następuje w strumieniu zimnego powietrza, który unosi i miesza zamrażane cząstki żywności, co prowadzi do intensywnej wymiany ciepła i masy.
(…)

Problemy występujące przy zamrażaniu w złożu fluidalnym produktów spożywczych
Tunele fluidyzacyjne są urządzeniami stosunkowo prostymi w konstrukcji, łatwymi w obsłudze, o wysokim standardzie higieny i łatwo dającymi się wmontować w linie produkcyjne o dużej wydajności.
Szybkość zamrażania ma decydujący wpływ na jakość produktu. Zależy ona od grubości (średnicy) produktu, jego własności fizyko-termicznych oraz rodzaju procesu i intensywności wymiany ciepła (rys. 1).

Rys. 1. Zależność szybkości zamrażania od grubości (średnicy) produktu oraz rodzaju procesu i intensywności wymiany ciepła

Szybkie zamrażanie (w niższych temperaturach) jest kosztowniejsze niż powolne i wymaga specjalnych urządzeń, ale daje lepsze wyniki. Produkty szybko zamrożone nie tracą swych podstawowych wartości produktu świeżego i mają mniejszy ubytek na wadze. Intensywny ruch powietrza przyspiesza zamrażanie. Przyspieszony obieg powietrza ma jednak i ujemne strony, gdyż powoduje o wiele większy ubytek wagowy, ulatnianie się z produktu związków aromatycznych, nadmierne wysychanie powierzchni.
Przy zamrażaniu występują następujące problemy: zbrylanie się produktu, przymarzanie do taśmy lub rusztu, uszkadzanie ziaren (“koralowce”, zlepieńce), które obniżają jakość mrożonek oraz stwarzają duże kłopoty eksploatacyjne.
Obecnie w Polsce eksploatowane są tunele produkcji polskiej i zagranicznej (szwedzkiej, niemieckiej, francuskiej, amerykańskiej), co stanowi wysoki potencjał zamrażalniczy (drugi w świecie). Konstrukcje polskie ciągle są modernizowane w oparciu o badania naukowe oraz bieżące doświadczenia eksploatacyjne i uzyskują bardzo dobre parametry (porównywalne z renomowanymi producentami).
Optymalizacja konstrukcji tuneli i prawidłowe prowadzenie procesu zamrażania wymaga wyznaczenia parametrów termodynamicznych przy zadanych własnościach termofizycznych i geometrycznych produktu. Celem ich określenia były prowadzone badania płytkiego gruboziarnistego złoża fluidalnego dotyczące aerodynamiki złoża oraz wymiany ciepła między ziarnami w złożu a zimnym powietrzem.
(…)

Wymienniki ciepła ze złożem fluidalnym
Wentylatorowym chłodnicom powietrza stawia się wymagania wysokiej sprawności, technologiczności i zwartej konstrukcji. Ilość przenikającego ciepła w tych wymiennikach jest ograniczana współczynnikiem przejmowania ciepła od strony powietrza. Powietrze charakteryzuje się niską przewodnością cieplną i z tej przyczyny wartości współczynników przejmowania ciepła nie są duże. Dodatkowo, ograniczająca wymianę ciepła warstwa szronu osadzającego się na powierzchniach chłodnic obniża ich sprawność i utrudnia eksploatację. Zwiększenie ilości ciepła wymienianego w chłodnicach powietrza jest problemem zasadniczym.
(…)

Rys. 3. Schemat układu wymiennika ciepła z płytkim złożem fluidalnym: A – wymiennik z szachownicowym układem rur, B – wymiennik z szeregowym układem rur; 1 – złoże fluidalne, 2 – rurki wymiennika, 3 – ruszt

Rys. 5. Wpływ podziałki nominalnej rur s na wartość α_śr

W zamrażalnictwie, suszarnictwie i energetyce geometria złoża jest z reguły narzucona przez technologię. W przypadku chłodniczego wymiennika ciepła nie ma tego typu ograniczeń. Z tego powodu istnieje możliwość “pełnych” badań optymalizacyjnych pozwalających na właściwy dobór złoża, które pozwoli na osiągnięcie dobrych parametrów wymiany ciepła, a równocześnie spowoduje by dynamiczne oddziaływanie złoża na powierzchnię wymiennika powodowało usuwanie szronu.
Na korzyść tego wymiennika przemawia prosta konstrukcja, co wiąże się także z niską ceną wykonania takiego wymiennika. Uzyskanie dużych wartości wydajności cieplnych, niż w przypadku skraplacza lamelowego chłodzonego powietrzem, przy zachowaniu jednakowej powierzchni wymiany ciepła także przemawia na korzyść tego wymiennika.
Do wad natomiast zaliczyć można duże wymiary gabarytowe. Poziom natężenia hałasu w tych wymiennikach jest stosunkowo duży. Zaleca się stosowanie ekranów akustycznych, bądź obudowy dźwiękochłonnej celem wyeliminowania hałasu.
Zastosowanie złoża fluidalnego w chłodniczych wymiennikach ciepła rozszerza aplikacyjne możliwości układów chłodniczych.

Seria gazowych nagrzewnic powietrza FG, idealna jako dodatek do central klimatyzacyjnych serii FM oraz jednostek typu Roof-top serii RTF oraz MFS, zostały zaprojektowane w celu ogrzewania powietrza dostarczanego do dużych przestrzeni budynków komercyjnych oraz przemysłowych.

Urządzenia są wyposażone ramy nośne wykonane z profili aluminiowych oraz paneli o grubości 50 mm, wypełnionych izolacją termiczną wysokiej jakości, stanowiących obudowę urządzenia. Cechy te pozwalają na montaż zewnętrzny urządzenia.

Wysoko efektywny palnik gazowy, pozwala na znaczne oszczędności energii, również dzięki odpowiedniej konstrukcji urządzenia, funkcji szybkiego startu oraz kontroli temperatury w pomieszczeniach ogrzewanych.

Nagrzewnice gazowe zostały zaprojektowane zgodnie z wszelkimi obowiązującymi przepisami, dostarczane palniki posiadają odpowiednią homologację..

Urządzenia dostarczane są wraz z dwustopniowymi palnikami, komorą spalania oraz systemem sterownia dla aplikacji działania wraz z centralą klimatyzacyjną lub jednostkami typu Roof-Top.

Cechy charakterystyczne central dachowych MD:

• przepustnice odcinające montowane są wewnątrz centrali
• wymienniki wodne i parowe wyposażone są w zabezpieczenia przed zamarzaniem
• każdy zestaw posiada zadaszenie
• czerpnie i wyrzutnie zamontowane są bezpośrednio do centrali

Jednostki Roof-Top z serii RTP są idealnym rozwiązaniem dla klimatyzowania średnich i dużych przestrzeni w budynkach o przeznaczeniu komercyjnym, rezydencyjnym lub przemysłowym.

Typowe zastosowania serii RTP:

- centra komercyjne

- hale wystawowe

- teatry

Panele obudowy sekcji obróbki powietrza o grubości 50mm, gwarantują odpowiednią termiczną i akustyczną izolację urządzenia.

Szeroka gama dostępnych akcesoriów serii RTP, czyni te urządzenia odpowiednimi dla wielu zastosowań w klimatyzacji komfortu.

Urządzenia są również dostępne w wersji do pracy w wysokich temperaturach (AT), które mogą pracować przy temperaturze powietrza zewnętrznego do 460C. Dostępne SA również wykonania “ciche” (LN) dla aplikacji gdzie wymagana jest niska głośność pracy urządzenia.

Istnieje możliwość dołączenia do urządzenia sekcji grzewczej, kondensacyjnej zasilanej gazem o współczynniku efektywności do 105%, oraz krzyżowego wymiennika odzysku ciepła dla zapewnienia wysokiego poziomu oszczędności energii

Urządzenia serii RTP standardowo są wyposażone w łatwe w zainstalowaniu i konserwacji oraz niezawodne, elementy sterująco – zabezpieczające.

Pomoc po sprzedażowa oferuje klientowi profesjonalne wsparcie techniczne dające szybkie i efektywne rozwiązania.

chłodnice kanałowe

Chłodnica wodna do kanałów okrągłych, łatwa do zainstalowania, uzupełnienie wentylacji i  klimatyzacji . Zdejmowany panel serwisowy umożliwia czyszczenie chłodnicy.
Użycie

• Chłodnica strefowa w wentylacji
• klimatyzacja

Materiał

• Obudowa wykonana ze stali ocynkowanej. Izolacja zapobiegająca kondensacji pary wodnej wykonana z syntetycznej pianki gumowej o grubości 9 mm. Okrągłe przyłącza są wyposażone w uszczelki z gumy EPDM.
• Wymiennik ciepła jest wykonany z rur miedzianych z aluminiowymi lamelami.

Montaż

• Kanały okrągłe

Akcesoria

• Zawory regulacyjne 2- lub 3- drogowe, typ N2D lub N3D
• Siłownik termiczny, typ T230 / T24 lub T24SR

Wymiennik chłodnicy jest wykonany z rur miedzianych z aluminiowymi lamelami. W celu zapewnienia efektywnego i ekonomicznego odbierania ciepła z powietrza do czynnika grzewczego, rury są ułożone w zygzak. Obudowa chłodnicy jest wykonana z blachy ocynkowanej i wyposażona w izolację zapobiegającą kondensacji pary wodnej z syntetycznej pianki gumowej o grubości 9 mm. Okrągłe przyłącza kanałowe są wyposażone w uszczelki z litej gumy EPDM. Obudowa jest wyposażona w zdejmowany panel serwisowy umożliwiający wykonywanie przeglądów oraz czyszczenie wymiennika ciepła.

Wymiary:

	A	B	b	C	c	D
	[mm]	[mm]	[mm]	[mm]	[mm]	[mm]
CK 100	186	240	98	356	286	100
CK 125	262	330	188	356	286	125
CK 160	262	330	188	356	286	160
CK 200	337	405	263	356	286	200
CK 250	412	480	338	396	286	250
CK 315	487	555	413	396	286	315
CK 400	512	715	438	426	316	400

Zasady użytkowania klimatyzacji

Klimatyzowanie pomieszczeń poprawia warunki zamieszkania i pracy ludzi. Jednak, aby rzeczywiście działanie klimatyzacji prowadziło do tego celu, należy przestrzegać pewnych zasad. Ogólnie należy stosować się do zaleceń dotyczących montażu oraz użytkowania klimatyzacji zawartych w instrukcji obsługi producenta klimatyzatora. Poniżej przedstawimy w jaki sposób użytkować klimatyzację, aby było to bezpieczne oraz zdrowe.

ednostka wewnętrzna klimatyzatora powinna być usytuowana w części pomieszczenia jak najmniej nasłonecznionym, oraz tak by strumień powietrza wychodzący z urządzenia miał możliwość dotarcia do każdego miejsca w pomieszczeniu.

Pilot klimatyzatora, który wyposażony jest w czujnik temperatury, nie powinien znajdować się w bezpośrednim zasięgu powietrza z klimatyzatora, a miejsce, w którym się znajduje powinno być zacienione.

Ponieważ jednostka zewnętrzna wytwarza hałas oraz wyrzuca gorące powietrze, powinna być usytuowana w miejscu, gdzie będzie jak najmniej uciążliwa dla otoczenia.

Urządzenia klimatyzacyjne przystosowane są do pracy w określonych warunkach temperaturowych panujących w pomieszczeniach oraz na zewnątrz budynków.

Aby klimatyzator nie uległ zniszczeniu oraz dla zapewnienia bezpiecznego użytkowania należy używać go tylko wtedy, gdy te warunki są spełnione. Koniecznie przed uruchomieniem klimatyzatora trzeba zapoznać się z zakresem temperatur w jakich dopuszczalna jest jego praca. Dane te powinny być podane przez producenta w instrukcji obsługi.

W celu bezpiecznej obsługi klimatyzatora należy przestrzegać zasad użytkowania urządzeń elektrycznych będących pod napięciem.

Nie wolno używać urządzenia z uszkodzonym kablem zasilającym lub wtyczką. Kabel nie może stykać się z przedmiotami gorącymi lub przebiegać w ich pobliżu. Nie należy wyłączać pracującego urządzenia poprzez wyciąganie wtyczki z gniazda, ponieważ może to uszkodzić jego obwody elektroniczne. Do tego celu służy panel kontrolny.

Zabronione jest obsługiwanie klimatyzatora mokrymi rękoma. Również nie wolno umieszczać urządzenia w pomieszczeniach wilgotnych np. łazienkach lub pralniach, a także tam gdzie znajdują się środki chemiczne, materiały łatwopalne lub paliwa.

W czasie przeprowadzania zabiegów konserwacyjnych (czyszczenie, wymiana filtrów) klimatyzator powinien być odłączony od sieci elektrycznej.

Wszelkich napraw powinien dokonywać uprawniony elektryk.

Umiejętna obsługa klimatyzatora pozwala na znaczne obniżenie kosztów jego eksploatacji.

Pomieszczenie, w którym pracuje klimatyzator w miarę możliwości powinno być zabezpieczone przed dostępem promieni słonecznych. Również należy ograniczyć wietrzenie tych pomieszczeń, ograniczy to napływ ciepłego powietrza z zewnątrz.

Należy optymalnie ustawić temperaturę pomieszczenia i nie dopuszczać do przegrzania, jak również oziębienia (w przypadku klimatyzatora z funkcją grzania) pomieszczenia.

Jeżeli klimatyzator ma wyłącznik czasowy należy go ustawić na żądany czas pracy.

Nie wolno zasłaniać wlotów ani wylotów powietrza.

Jeżeli klimatyzator przez dłuższy czas nie będzie używany, należy odłączyć go od sieci. Gdy dodatkowo urządzenie wyposażone jest w pilota, należy wyjąć z niego baterie.

Duże znaczenie dla oszczędnej pracy klimatyzatora ma stan filtrów, które powinny być regularnie czyszczone, zgodnie z zaleceniem producenta. Filtry te muszą być zawsze zamontowane w czasie pracy klimatyzatora.

Liczba osób przebywających w pomieszczeniu również ma znaczenie dla ekonomicznej pracy klimatyzatora, ponieważ człowiek emituje pewną ilość ciepła. Dlatego przy doborze mocy klimatyzatora należy brać pod uwagę ile osób, będzie przebywać w klimatyzowanym pomieszczeniu.

Ubocznym skutkiem przebywania człowieka w klimatyzowanym pomieszczeniu może być przeziębienie. Przyczyną jest duża różnica temperatur pomiędzy pomieszczeniem, a temperaturą zewnętrzną. Po opuszczeniu klimatyzowanego pokoju, przy zbyt dużej różnicy temperatur organizm doznaje szoku termicznego.

Zaleca się, aby różnica temperatur nie była większa niż 5-7ºC.

W przypadku przebywania w pomieszczeniu klimatyzowanym krócej niż 3 godziny, różnica ta powinna być jeszcze mniejsza i wynosić najwyżej 5ºC.

Systemy klimatyzacji wymagają okresowych przeglądów. Co pewien określony przez producenta okres należy dokonać czyszczenia oraz dezynfekcji przewodów oraz filtrów. Zagwarantuje to bezpieczne korzystanie z urządzeń oraz wyeliminuje możliwość zachorowania.